Dit is echt de allerlaatste keer!

Karin Hornstra Bedrijf en vitaliteit

(3) Vandaag het derde deel van mijn verhaal over de drie maanden die mijn leven voorgoed zouden veranderden.

In 2013 zette ik een grote stap, ik stopte met werken voor grote organisaties en droomde van een leven onder de zon. Dat is me gelukt. Doordat ik volledig online ging werken kan ik nu werken waar ik maar wil, en in de winter reis ik met man en boxer Bono door Spanje.

Als ik terugkijk?
Dan lag bij mij de focus de afgelopen jaren volledig op mijn bedrijf. 

En ik vergat mezelf daarbij.

Ik voel me zomaar 10 jaar jonger dan ik ben, maar na mijn vijftigste slopen er zachtjesaan wat kwaaltjes mijn leven binnen.

Net als veel collega vijftig plussers kreeg ik er elk jaar ‘ongemerkt’ een kilootje bij, zat ik ineens aan de maagzuurremmers en mijn rug begon op te spelen als ik een dag met de kleinkinderen op stap ging.

Ineens, happy mum, mijn kinderen en kleinkinderen om me heen, kreeg ik het Spaans benauwd en werd afgevoerd richting spoedeisende hulp. Niks aan de hand gelukkig, hyperventilatie noemen ze dat, ik had het vaker, maar toch!

Ik merkte dat er iets moest gebeuren.

Deze kleine klachten gingen mijn geluk en de groei van mijn bedrijf in de weg staan. Ik merkte dat een vitaal bedrijf alleen niet genoeg is, ook ik moet vitaal zijn om te kunnen veranderen en groeien.

Mijn eerlijke huisarts gaf me het enige juiste advies: je bent gezond, maar ook te zwaar en daar ga je steeds meer last van krijgen. Karin ga afvallen! (nu volgt geen reclame voor pillen of poeders, lees dus gerust verder)

Die eerste vijf kilo was ik snel kwijt, net als bij alle vorige pogingen. Ik schreef me voor de zoveelste keer in bij een sportschool. Een plek waar ik een levenslange haat, nee, geen haat liefde, maar echt een haat-verhouding mee heb. Ik kon daar voor goud geld in de vroege ochtend, zonder dat ik de kans liep bekenden tegen te komen, een rondje martelwerktuigen doen.

Corona kwam en ik was, als ik de kranten mocht geloven, de enige in heel Nederland die blij was met een excuus om niet meer naar de sportschool te gaan.

Ik voerde mijn dagelijkse wandelingen op van 6 naar 8 kilometer per dag, kwam niet aan maar viel ook niet af. Mijn rugpijn werd chronisch en ik kreeg er steeds meer hinder van.

Er moest echt iets gebeuren en ik moest het zelf doen. Maar wat dan?

Het werd voorjaar 2021. Voor een studie deed ik onderzoek naar de toenemende kosten van de gezondheidszorg. Confronterend om te lezen over de toename van obesitas en de gevolgen daarvan. En dat ik daar deel van uitmaakte met mijn overgewicht.

Tijdens dat onderzoek ontdekte ik een blijvende oplossing voor mijn problemen én voor een hele rits andere problemen waar mijn klanten mee worstelen bij het veranderen van hun business.

Maar dat merkte ik pas toen ik voor deze bijzondere oplossing gekozen had.

“Dit is echt de allerlaatste keer dat ik hier geld aan uitgeef” Ik hoor het mezelf nog zeggen tegen mijn man.

En daarover vertel ik de volgende keer..

gerelateerde artikelen